Monday, December 24, 2007

आठवतेस तू...!



न चुकता करावा तुला फोन
मग, उगाच तु चेष्टा करून बोलावं
बोलता-बोलता असाच वेळ निघून जावा...
याक्षणी आठवतेस तू...
फोन हाती घेतल्यावर बघावा
तु पाठवलेला जुनाच एखादा "मेसेज"
बघून मग असाच विचार करत बसावा...
याक्षणी आठवतेस तू...
एखाद्या दिवशी पहावी वाट
करशील तू फोन म्हणून, तुझं मात्र
वेळ नाही बोलू आपण नतंर...
याक्षणी आठवतेस तू...
तुझं नेहमीच खट्याळ बोलणं
माझं मात्र नेहमीच तुला रागवणं
पण तरीही तुझं शात बसणं...
याक्षणी आठवतेस तू...
तुझा नेहमीच माझ्याकडे हट्ट
माझं मात्र नेहमीच रूबाब दाखवणं
तरीही तुझा मझ्यावर विश्वास असणं...
याक्षणी आठवतेस तू...
मित्र म्हणून काय नाही केलस तू
माझं मत्र "मी असाच आहे"
पण तरीही सागण्याचा तूझा प्रयत्न असणं...
याक्षणी आठवतेस तू...
नेहमीच तूझं प्रेमानं बोलणं
माझं मात्र नेहमीच टोचून बोलणं
तरीही तू एकून घेण्याचं मोठेपण असणं...
याक्षणी आठवतेस तू...
डोळ्यातील अश्रूही थाबेना आज
रूसलेत तेही मझ्यावर
मिही अश्रुची चादर पाघंरणार मनावर...
याक्षणी आठवतेस तू...
The lines which written by you for me...
"मैत्री आपली मनात जपलीस
कधी सावलीत, कधी ऊन्हात तापली
कधी फुलात, कधी काट्यात रूतली
तरीही तू ती मनात जपलीस..."
याक्षणी आठवतेस तू...
- मयुर वाकचौरे

Friday, December 14, 2007

जिवनाची गाडी तुझी...!



मन सोडुनी आज आलो
स्वछंदी बागेत रमलो
बसलो कितीही एकटा
शब्दाविना हा खोटा


प्रवासी म्हणून प्रवास करत होतो
धावत्या गाडीबरोबर जाण्याचा,
प्रयत्न करत होतो
इतक्यात मग आवाज येतो


न ठाव या मनाची
रमत उडना-या पाखराची
उगीच बघत बसलो
विनाकारण तिच्यात फ़सलो

नजर तिची ती काटेरी
मज काळजाला ठोकरी
तरी पाहण्याची हुरहुर मानावी
ह्रुदयाच्या बिट ती वाढवी

मन माझे हे कोवळे
जसे नित्य-नियम पाळे
उगाच चेष्टा माझी करुनी
मन माझे कानी म्हणी

अरे वेड्या,
समोर असतना पाहत रहा
निघूनी गेल्यावर चालत रहा
जिवनाची गाडी तुझी,
आली तशी चालवत रहा.
- मयुर वाकचौरे

Wednesday, December 5, 2007

शब्दातुनी आठवण तुझीच आहे...!


करतो आहे कविता आज मी
तुझेच सगळे प्रेम आहे
सुचली जरी ओळ मला
शब्दातुनी आठवण तुझीच आहे
न ठाव मला कवितेची
ओळख शब्दाची तु करुन दिलीस
कधी न ओळखले मी मला
ओळख इतकी तु करुन दिलीस
आठवण तुझी मनी इतकी जपली
दुर तु जरी असली तरी
जवळ असल्याची मनाने समजूत दिली
गोड, गुलाबी थंडी जशी संध्यापरी
कधी न जावे दूर तु
स्वप्णातही मला कधी न भासे
असेल जरी चंद्र दुर तरी
प्रकाश काय कम पडे
जळत असतो सुर्य जरी
तात्पर्य फ़क्त एव्ह्ढेच आहे
प्रकाश सर्वासी देऊनी तरी
रात्रभर बिचारा एकटाच आहे
रागवू तरी कसे तुला मी
चुक माझ्या समोर आहे
रडवुनी तरी तुला काय
डोळ्यातून पडणारे अश्रु माझेच आहे
हक्क गाजवु कसा माझा मी
ज्या हक्काचा तुला राग आहे
झाल्या जरी तिन्ही सान्जा
मनी दिवा तुझा लावला आहे.
समजेल का मन हे माझे तुला
प्रवास अजून खूप लाब आहे...
-मयुर वाकचौरे

Tuesday, December 4, 2007

प्रेम, प्रेम म्हणजे प्रेम असतं


Vol :- 1
प्रेम, प्रेम म्हणजे प्रेम असतं
"आकाश" जमिनीशी भिडणं
एव्ह्ड ते कठीण असतं
वाटत जरी सोपं असलं तरी
"पेपर" लिहीण्याइतकं अवघड असतं
प्रेम, प्रेम म्हणजे प्रेम असतं
दुरून दिसणा-या गुलाबासारखंपण,
जवळ गेल्यावर "काटं" असतं
प्रेम, प्रेम म्हणजे प्रेम असतं
चविला जरी साखर असलं
तरी नतंर "ड्याबेटिज" असतं
प्रेम, प्रेम म्हणजे प्रेम असतं
दाद मिळेल इतपर्यतं ठीक
पुढे ते "Public" असतं
प्रेम, प्रेम म्हणजे प्रेम असतं
"Lecture Attend" करवासं वाटलं तरी
"Seminor" देण्याइतकं अवघड असतं
प्रेम, प्रेम म्हणजे प्रेम असतं.......
-मयुर वाकचौरे

फ़ुलपाखरु ते...!


कदाचित कविता वाचुन थोडं वेगळं वाटेल ..........
पण येथे फ़ुलपाखरु हि फ़क्त संकल्पना माडली आहे ........
फ़ुलपाखरुच्या जागी "ति" इथे आहे..... "M...R"...
अशाच एका संध्याकाळी
फ़ुलपाखरु ते मज-जवळ आले
येऊन सुदर, स्वछंदी, ऊनाड
कानी माझ्या दु:ख सागुन गेले.
ओळख नाही त्याची नि माझी
पहिल्याच भेटीत इतक्या जवळ आले
मीही मित्र म्हणून दु:ख तुझे आहे ते माझे
सागुनी प्रेमळ स्वप्णी त्यास वचन दिले.
दिवस रात्र झटलो
दु:ख त्याचे दुर करण्यामागे लागलो
माहित होती व्यथा त्याची मला
स्वत:ला विसरुन त्याजवळ जाऊ लागलो
हसत रहवे त्याने सतत
म्हणून स्वत: रडत राहिलो
कळत-नकळत मन माझे त्यासी जुडले
स्वछंदी मन माझे मला सोडुनी गेले.
दिवस तो मग असाच
एक न सागताच आला
फ़ुलपाखरु ते उडुन दूर गेले
आहाकार मनी माजला.
फ़ुलपाखरुच ते, नाही बंधनात कुणाच्या
उगाच मन हे भ्रमात होते
कधी न कुणाचे झाले ते
मन माझे त्याच्या साथ होते.
कधी न ह्रुदयाच्या "बीट" त्या
आज त्यासाठी पडू लागल्या
लळा लाऊनी ते इतके गेले
आठवणी स्वप्णी येऊ लागल्या.
नेहमीच ते माझे-माझे
म्हणत राहिलो
पण त्याचा कधी
मी झालोच नाही....
-मयुर वाकचौरे
"There is no end of this poem......."

मी असाच आहे...!




मी असाच आहे
कसाही असलो तरी
फ़क्त तुझाच आहे
भेटलो नाही कधी तरी
भेट तुझी नि माझी नेहमीच आहे
रागवणं हा तर फ़क्त बहाना आहे
प्रेम वाढविण्याचा हा नविन "Formula" आहे
तुझी आठवण येते,हे तर कारण आहे
वेडे, तुला विनाकारण छळणं, हा तर माझा स्वभाव आहे
गप्प कितीही असलो तरी
मनातुन बडबड फ़क्त तुझीच आहे
कविता जरी माझी असली तरी
शब्द मात्र तुझेच आहे
मी असाच आहे कसाही असलो तरी
फ़क्त तुझाच आहे
- मयुर वाकचौरे